Debaty sejmoweXIX Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie sytuacji panującej w polskim sektorze energetycznym

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Stanisława Misztala z dnia 9 lutego 2001 r. w sprawie bezpieczeństwa energetycznego kraju przedstawiam poniżej następujące wyjaśnienia:    Za kluczowy element polskiej polityki energetycznej uznaje się bezpieczeństwo energetyczne, rozumiane jako stan gospodarki umożliwiający pokrycie bieżącego i perspektywicznego zapotrzebowania odbiorców na paliwa i energię, w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony, przy zachowaniu wymagań ochrony środowiska.    Integralnym elementem bezpieczeństwa energetycznego państwa jest bezpieczeństwo dostaw nośników energii z importu, które można osiągnąć wyłącznie na drodze długoterminowej dywersyfikacji dostępu do złóż gazu ziemnego i ropy naftowej.    Polityka dywersyfikacji źródeł zaopatrzenia Polski w gaz, którą obecnie realizuje rząd RP, została określona w przyjętych przez Radę Ministrów w dniu 22 lutego 2000 r. ˝Założeniach polityki energetycznej Polski do 2020 roku˝. Zgodnie z tym dokumentem istnieje konieczność poszukiwania nowych źródeł dostaw gazu z importu. Zróżnicowanie tych źródeł, rozumiane jako bezpośrednie infrastrukturalne połączenie z przynajmniej dwoma zagranicznymi złożami gazu ziemnego za pomocą rurociągów przesyłowych, przekraczających granice państwa, wymaga importu gazu również z Europy Zachodniej.    Zgodnie z umową z 5 maja 1999 r. w ramach tzw. ˝małego kontraktu˝ 0,5 mld m3 gazu norweskiego będzie dostarczane do Polski poprzez system gazociągów niemieckich do punktu odbioru w Zgorzelcu do 2006 r. Dostawy rozpoczęły się od dnia 1 października 2000 r.    Rozpoczęcie realizacji dostaw norweskiego gazu z ˝małego kontraktu˝ oraz wsparcie polityczne na szczeblu premierów obu krajów umożliwiły znaczne przyspieszenie prac związanych z wynegocjowaniem kontraktu handlowego z GFU/Statoil na dostawy do Polski 5 mld m3 gazu norweskiego nowym rurociągiem łączącym bezpośrednio norweskie złoża gazu na Morzu Północnym z polskim wybrzeżem w Niechorzu. W przypadku podpisania umowy handlowej na import gazu z Norwegii gazociąg do Niechorza będzie realizowany przez stronę norweską bądź konsorcjum zorganizowane przez stronę norweską. Rozmowy prowadzą upoważnione podmioty obu stron, tj. Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo SA oraz Statoil.    Długoterminowa umowa handlowa zawarta pomiędzy PGN a Gazpromem na dostawy gazu rosyjskiego do polski jest ściśle związana z realizowanym Porozumieniem między rządem RP a rządem FR o budowie systemu gazociągów dla tranzytu gazu rosyjskiego przez terytorium RP i dostawach gazu rosyjskiego do RP z dnia 25 sierpnia 1993 r.    Do budowy i eksploatacji systemu gazociągów tranzytowych powołana została spółka EuRoPol Gaz, której udziałowcami są: PGNiG SA (48%), Gazprom SA (48%) oraz Gaz Trading SA (4%), w której część udziałów posiada spółka prywatna PHZ Bartimpex.    W momencie podpisywania porozumienia międzyrządowego przewidywano, że udziałowcem EuRoPol Gaz SA zostaną PGNiG oraz Gazprom, które obejmą po 50% udziałów w tej spółce.    Aktualnie prowadzone są działania dla przywrócenia tych proporcji. Realizacja powinna zapewnić, poprzez usprawnienie zarządzania spółką EuRoPol Gaz SA, poprawę bezpieczeństwa energetycznego kraju.    Przedstawiając powyższe informacje, mam nadzieję, że pozwolą one na wyjaśnienie powstałych wątpliwości na temat bezpieczeństwa energetycznego naszego kraju.    Z poważaniem    Podsekretarz stanu    Andrzej Karbownik    Warszawa, dnia 12 marca 2001 r.